دستور موقت در دیوان عدالت اداری

طبق قانون آئین دادرسی مدنی، در ماده 310 در ارتباط با دستور موقت ذکر شده که : در اموری که تعیین تکلیف آن فوریت دارد، دادگاه به درخواست ذی نفع با شرایطی دستور موقت صادر می کند. در ادامه شیوه و روند صدور دستور موقت در دیوان عدالت اداری را بررسی می نماییم.

دستور موقت چیست؟

فلسفه تأسیس نهاد دستور موقت این است که گاه در برخی از امور و دعاوی لازم است تا دادرسی فوری در راستای جلوگیری از تضییع حقوق صورت می گیرد. دستور موقت در واقع دستوری فوری و بدون رعایت تشریفات قانون می باشد. دستور موقت مطابق ماده 316 قانون آئین دادرسی مدنی، توقیف مال، انجام کار یا منع از انجام کاری را در بر می گیرد.

نحوه درخواست دستور موقت در دیوان عدالت اداری

طبق ماده 34 قانون قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری ، در صورتی که شاکی ضمن طرح شکایت خود یا پس از آن مدعی شود که اجرای اقدامات یا تصمیمات یا آراء قطعی یا خودداری از انجام وظیفه توسط اشخاص، سبب ورود خسارتی می گردد که جبران آن غیرممکن یا متعسر است، می تواند تقاضای صدور دستور موقت نماید.ناگفته نماند که، پس از طرح شکایت اصلی، درخواست صدور دستور موقت باید تا قبل از ختم رسیدگی، به دیوان ارائه شود؛ به یاد داشته باشید که این درخواست مستلزم پرداخت هزینه دادرسی نیست.

شعبه و مرجع صالح بررسی درخواست دستور موقت

مرجع رسیدگی به تقاضای درخواست صدور دستور موقت در دیوان عدالت اداری ، طبق ماده 35 قانون تشکیلات و آئین دادرسی دیوان عدالت اداری، شعبه ای است که به اصل دعوی رسیدگی می کند، منتهی در مواردی که ضمن درخواست ابطال مصوبات از هیأت عمومی دیوان، تقاضای صدور دستور موقت شده باشد، ابتدای پرونده جهت رسیدگی به تقاضای مزبور به یکی از شعب ارجاع می شود و در صورت صدور دستور موقت در شعبه، پرونده در هیأت عمومی خارج از نوبت رسیدگی می شود.

شعبه دیوان موظف است در صورت صدور دستور موقت، نسبت به اصل دعوی خارج از نوبت رسیدگی و رأی مقتضی صادر نماید و هم چنین مدیر دفتر شعبه موظف است پرونده را به فوریت به نظر شعبه برساند و شعبه هم متقابلاً موظف به اتخاذ تصمیم فوری است.

در صورت صدور دستور موقت و یا لغو آن، مفاد آن به طرفین و در صورت رد تقاضای صدور دستور موقت، مفاد آن به شاکی ابلاغ می شود. تقاضای صدور دستور موقت قبل از اتخاذ تصمیم شعبه، مانع اجرای تصمیمات قانونی موضوع ماده (۱۰) این قانون نیست.

ماده 10 قانون تشکیلات و آئین دادرسی دیوان عدالت اداری ، به بررسی صلاحیت دیوان عدالت اداری پرداخته است.

تکلیف سازمان ها در صورت صدور دستور موقت

طبق مفاد مذکور در ماده 39 قانون تشکیلات و آئین دادرسی دیوان عدالت اداری، سازمان ها، ادارات، هیأت ها و مأموران طرف شکایت پس از صدور و ابلاغ دستور موقت، مکلف هستند طبق آن اقدام نمایند و در صورت خود داری از این کار، شعبه صادرکننده دستور موقت، متخلف را به انفصال از خدمت به مدت شش ماه تا یک سال و جبران خسارت وارده محکوم می نماید.

نکات مهمی که لازم است در مورد دستور موقت در دیوان عدالت اداری بدانیم

  1. صدور و یا رد دستور موقت، تأثیری در اصل شکایت نخواهد داشت، البته شایان ذکر است که ممکت است برای شاکی درخواست دستور موقت، اهمیت بسزایی داشته باشد
  2. شعبه ای از دیوان ، که دستور موقت صادر می کند، باید نسبت به آن موضوع که شکایت در رابطه با آن می باشد، خارج ار نوبت رسیدگی شود
  3. پس از موافقت با درخواست صدور دستور موقت، اعلام موافقت به طرفین پرونده ابلاغ می شود، اما در صورت رد درخواست، فقط به شاکی ابلاغ می شود و فقط وی مطلع می شود. در پایان نیز لازم به ذکر است که، طبق ماده 40 قانون تشکیلات و آئین دادرسی دیوان عدالت اداری، در صورت حصول دلایلی مبنی بر عدم ضرورت ادامه اجرای دستور موقت، شعبه رسیدگی کننده نسبت به لغو آن اقدام می نماید.

 

به این مقاله چه امتیازی می دهید؟
(رای: 0 امتیاز: 0)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.
برای ادامه، شما باید با قوانین موافقت کنید

فهرست