دستور موقت و تامین خواسته در داوری

در خصوص اینکه آیا داور می تواند دستور موقت و یا قرار تامین خواسته را صادر نماید یا خیر؟ قواعد داوری موضوع آئین دادرسی مدنی و قانون داوری تجاری بین المللی موضع روشن و واحدی را اتخاذ نکرده اند .در قانون آئین دادرسی مدنی در این مورد پیش بینی خاصی صورت نگرفته اما در قانون داوری تجاری بین المللی در ماده 9 اشاره گردیده است که ” هر یک از طرفین قبل یا حین رسیدگی داوری می تواند از رئیس دادگاه موضوع ماده 6 صدور قرار تامین خواسته و یا دستور موقت را درخواست نماید.” و در ماده 17 آمده است که” داور می تواند در امور مربوط به موضوع اختلاف که محتاج  به تعیین تکلیف فوری است،به درخواست هر کدام از طرفین دستور موقت صادر نماید ،مگر انکه طرفین به نحو دیگری توافق کرده باشند .داور می تواند مقرر نماید که متقاضی تامین مناسب بسپارد در هر دو صورت چنانچه طرف دیگر تامین بدهد که متناسب با موضوع دستور موقت باشد  داور از دستور موقت رفع اثر خواهد کرد .”

آیا داور و دادگاه هر دو اختیار صدور دستور موقت و تامین خواسته را توامان دارند؟

در مورد اینکه داور و دادگاه هر دو اختیار صدور دستور موقت و تامین خواسته را توامان دارند یا خیر اختلاف نظر وجود دارد. طرفین قرارداد،قبل و بعد از اختلاف ،داوری را می پذیرند. و داور براساس موضوع و حدود اختیاری که طرفین به او می دهند ،دخالت می کند. و رای او جز با توافق آنها قابل رد نیست.و اختلاف طرفین را در نهایت روشن و حل و فصل می کند.در مورد تفاوت حکم مقرر در قانون داوری تجاری بین المللی و قانون آئین دادرسی مدنی باید گفت که این تفاوت ظاهری است. زیرا قصد طرفین در سکوت قرارداد داوری آن است که تنها ماهیت موضوع بررسی و رایی در آن خصوص صادر شود. اما این امر منافاتی ندارد که طرفین توافق نمایند که داور بتواند در امور فوری و تامین خواسته نیز دخالت کرده و رای جزئی و فرعی صادر کند.

بیشتر بخوانید :  درخواست توقف اجرای رای داور

دستور موقت و تامین خواسته در داوری

در این صورت داور در این خصوص نیز رای صادر می نماید و ماننددیگر آرای داوری ازطریق دادگاه به مرحله  اجرادر می آید یا ابطال می شود. لذا اگر طرفین تصریح نموده باشند داور می تواند در امور فوری رای غیر ماهوی صادر می نماید. و در صورت سکوت طرفین، صلاحیت دادگاه کنار نمی رود. بلکه این داور است که حق دخالت در امور فوری و تامین خواسته را ندارد.طرفین می توانند به دادگاهی که صلاحیت رسیدگی به اصل دعوا را دارد رجوع و خواستار اقدام دادگاه باشند.در اینجا سوالی که مطرح می شود این است که اگر با وجود داوری ،دادگاه بتواند تامین خواسته یا دستور موقت صادر نماید چگونه می توان ظرف مهلت مقرر در مواد 112 و 318 اقامه دعوا نمود؟ زیرا طرح دعوا در دادگاه،ممکن نیست یا دادگاه چگونه رفع اثر نماید یا اعتراض به قرار تامین خواسته ،با وجود داوری چگونه در دادگاه رسیدگی خواهد شد.

در مورد این سوال می توان پاسخ داد که باید طرح درخواست تعیین داور را به منزله اولین اقدام به حساب آورد و ذی نفع را مکلف به طرح این درخواست ظرف مهلت های لازم بعد از صدور دستور موقت یا تامین خواسته دانست و ذینفع باید در مهلت های مقرر بعد از تعیین داور ،دعوای ماهوی خود را در مرجع داوری طرح نماید و اگر این مواعد را رعایت نکرد به درخواست طرف مقابل از دستور موقت رفع اثر می شود یا تامین خواسته منتفی خواهد شد .

همچنین اگر داور قرار تامین خواسته صادر نمود طرف داوری حق اعتراض به رای داور را دارد و اگر دادگاه مبادرت به صدور قرار نمود اعتراض نیز در همان مرجع طرح شود و رفع توقیف از مال یا رفع اثر از دستور موقت ،در صورتی با داور است که مدت داوری هنوز باقی باشد و بتواند در این خصوص دخالت کند در غیر اینصورت دادگاه مرجع بررسی این امر می باشد بدیهی است که هرگاه داور تصمیم به رفع توقیف از مال یا رفع اثر از دستور گرفت به دلیل نداشتن قوه اجرایی دادگاه نسبت به شناسایی و اجرای تصمیم او اقدام می نماید .

بیشتر بخوانید :  اجرای آرا داوری بین المللی در دادگاه های ایران
به این مقاله چه امتیازی می دهید؟
(رای: 1 امتیاز: 5)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.
برای ادامه، شما باید با قوانین موافقت کنید

فهرست