اختراعات قابل ثبت

اختراع با توجه به معنای لغوی آن هم به معنای ساختن ، به وجود آوردن است . شاید به زبان ساده تر بتوان اینگونه گفت که خلق وسیله ای که تا به حال وجود نداشته است و از ذهن و فکر فرد یا افرادی نشات می گیرد و این مورد در ماده ۱ قانون ثبت اختراعات،طرح های صنعتی و علائم تجاری به وضوح اشاره شده است .

ثبت اختراع باعث حمایت قانون از مخترع می گردد و مخترع می تواند از مزایای اختراع خود منتفع شود. اما قبل از ثبت باید عنوان اختراع بر وسیله مزبور صدق کند و گرنه چنین وسیله ای قابلیت ثبت شدن ندارد و زمانی هم که ثبت نشود از حمایت قانون بهره مند نمی گردد.

قانون گذار برای اینکه اختراعی قابلیت ثبت داشته باشد شرایطی را لحاظ کرده است و آن ها را در ماده ۲ بیان کرده است :

«اختراعی قابل ثبت است که حاوی ابتکار جدید و دارای کاربرد صنعتی باشد. ابتکار جدید عبارت است از آنچه که فن یا صنعت قبلی وجود نداشته و برای دارنده مهارت عادی در فن مذکور معلوم و آشکار نباشد و از نظر صنعتی ، اختراعی کاربردی محسوب می شود که در رشته ای از صنعت قابل ساخت یا استفاده باشد.مراد از صنعت ، معنای گسترده آن است و شامل مواردی نظیر صنایع دستی ، کشاورزی ، ماهیگیری و خدمات نیز می شود.»

اختراعات قابل ثبت

در مواد ۱ و ۲ قانون مزبور ۳ شرط را برای ثبت یک اختراع لازم دانسته است که اولین شرط در ماده ۱ به این نکته اشاره می کند که فرآورده یا فرآیند برای اولین بار باید توسط فردی ارائه گردد.

در ماده ۲ قانون فوق الذکر دو شرط دیگر را لحاظ کرده است از جمله جدید بودن و ابتکاری بودن و شرط دیگر کاربرد صنعتی داشتن می باشد .

فلذا اینگونه می توان توضیح داد که به هر ابداعی ، بدون لحاظ کردن دو ماده فوق نمی توان عنوان اختراع را داد بلکه وجود ۳ شرط بالا ضروری است گاهی اوقات وسیله ای ساخته می شود اما دارای هر ۳ شرط فوق نیست باید بدانید که هر ۳ شرط فوق در کنار یکدیگر است که می تواند اختراع را شکل دهد.

جدید بودن بدین معناست که در سابق چنین اختراعی در فن یا صنعت قبلی وجود نداشته باشد . البته مراد از فن و صنعت قبلی هم به معنای این است که در هیچ نقطه ای از جهان افشاء نشده باشد نوع افشاء کتبی ، شفاهی ، اظهارنامه ، حق تقدم یا … اهمیت ندارد .این افشاء از هر طریقی می تواند  باشد از جمله محافل دانشگاهی ، تسلیم اظهارنامه و …

نکته دیگری در مورد تازگی اختراع این است که اختراع باید برای عموم تازگی داشته باشد و صرف تازگی داشتن آن برای عده ای کفایت نمی کند.اگر اختراعی قابلیت ثبت داشته باشد باید از طریق دادن اظهارنامه به مرجع صلاحیت دار اقدام صورت بگیرد اما گاهی اتفاق می افتد که ساخته ای توسط چند نفر به طور مستقل ساخته می شود. در این صورت هرکس که زودتر اقدام به تسلیم اظهارنامه کرده باشد ، گواهینامه به نام او ثبت می شود.

مورد بعدی که در ماده تاکید زیادی به آن شده است و وجه تمایز اختراع و طرح صنعتی هم هست کاربرد صنعتی داشتن است.در کل در اختراع بدین شکل است که ابتدا مخترع نیاز یک وسیله را برای یک صنعت خاص حس می کند و بعد دست به خلق آن می زند تا در همان صنعت ، حرفه و … مورد استفاده قرار بگیرد.

اگر این ویژگی وجود نداشته باشد نمی توان به وسیله مزبور عنوان اختراع را داد. اما همین ویژگی کاربردی بودن وجه تمایز طرح و اختراع است . در اختراع نیاز به کاربردی بودن است اما در طرح نیازی به کاربردی بودن نیست.

در ادامه ماده ۲  قانون اختراعات ، طرح های صنعتی و علائم تجاری صنعت را به صورت عام به کار برده است و معنای گسترده آن منظور است و شامل مواردی نظیر صنایع دستی ، کشاورزی ،ماهیگیری و خدمات نیز می شود.

اما چگونگی تشخیص کاربرد صنعتی اختراع ، افشاء اطلاعات مربوط به وسیله ساخته شده توسط خود مخترع است .چرا که از خود اختراع نمی توان چنین خصوصیاتی را احراز کرد و حمایت قانون از مخترع هم به میزان افشاگری او از اختراع خود بر می گردد.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.
برای ادامه، شما باید با قوانین موافقت کنید

فهرست