مقالات و نکات کاربردی

انواع شرکتهای خارجی( شرکتهای چند ملیتی )

مقالات و نکات کاربردی

شرکتهای چند ملیتی

شرکتهای چند ملیتی ، شرکتهایی هستند که در راستای گسترش فعالیت خود در جهان به تأسیس یک شرکت فرعی، در کشوری غیر از کشور متبوع شرکت اصلی می پردازند. در شرکتهای چند ملیتی ، شرکت مادر (اصلی) تابعیت محل ثبت خود و شرکتهای فرعی تابعیت محل ثبت خود را دارند.

شرکتهای چند ملیتی

تعریف های متععد از ماهیت شرکتهای چند ملیتی همگی بر عنصر «قلمرو فعالیت» تأکید دارند و آنچه ویژگی چند ملیتی بودن را به این شرکتها می دهد، تنها محل های مختلف ثبت آن نیست.

ثبت شعب شرکت اصلی به معنای شمول قوانین کشور محل ثبت بر شعبه ی مزبور و فعالیت این شعب تحت سیستم های حقوقی مختلف است هر چند این ویژگی امکان اجرای قوانین و مقرراتی که دارای منفعت بیشتری هستند را برای این شرکتها فراهم نموده.

شرکت مادرParent Company

شرکتی است که به کنترل و مدیریت زیر مجموعه های خود می پردازد و سهام آن نسبت به شرکت های زیر مجموعه بیش از 50 درصد است. این شخصیت حقوقی اقدام به مدیریت واحد از طریق مالکیت تمام یا بخشی از سهام شرکتهای تابعه ی خود می پردازد. شرکت مادر به عنوان رأس هرم در شرکتهای فرعی، وابسته و هلدینگ است و تعریف آن از کشوری به کشور دیگر متفاوت می باشد.

شرکت مادر علاوه بر داشتن میزان مشخص سهام در شرکتهای تابعه ی خود، خود به انتخاب مدیران این شرکتها می پردازد و از طرق مختلف به کنترل فعالیت های آنان می پردازد، مثل تصاحب اکثریت سهام شرکت، مالکیت سهام ممتاز و…

برخی شرکتهای مادر، با تملک حدود 10% از سهام شرکتهایی که رد سطح وسیعی در بورس انتشار یافته، به اعمال کنترل بر این شرکتها می پردازند که به اینگونه شرکتهای مادر، شرکت سرمایه گذاری گفته می شود. از عناوین دیگری که برای شرکت مادر استفاده می شود، شرکت مالک و اصلی و دارنده است. در حقوق ایران، تعریف نه چندان جامع و مانع از شرکتهای مادر ارائه شده و با شرکت هلدینگ یکسان تلقی شده است.

شرکت هلدینگ  Holding Company

عنوان Holding عنوانی است که به شرکتهایی داده می شود که خودشان به تولید کالا یا خدمات نمی پردازند، بلکه اهداف آنها، مالیکت سهام شرکتها برای تشکیل یک گروه همکاری است. این شرکتها با انجام وظیفه ی کنترل به کاهش ریسک مالکین می پردازند و مفهومی متفاوت از شرکت مادر دارند.

شرکت هلدینگ گاه یک شرکت فرعی مدیریتی تحت کنترل شرکت مادر است که در عین حال مالکیت شرکتهای فرعی و تابعه با اوست و در واقع نقش واسطه گری بین آنها را دارد و با اعمال مدیریت، خواسته های شرکت مادر را بر شرکتهای فرعی اعمال می کند، مثل مواقعی که تعدد شعب بین المللی شرکت مادر و نیاز به پرهیز از ارتباط با تمامی آنها و کاهش هزینه ها، الزام وجود چنین واسطه ای را روشن می سازد.

بنابراین شرکت هلدینگ خود یک استراتژی محسوب می شود و برای تشکیل آن نیاز به ساختار ویژه نیست.

اما طبق قانون ایران، در واقع شرکت هلدینگ شناخته نشده و مفهوم آن منطبق با مفهوم شرکت مادر است.